Oei ik groei! (blog 15 oktober 2014)

Als je begint met een nieuwe opleiding hoort daar ook huiswerk bij….
Nu ja een opleiding is het niet echt. Of echt niet eigenlijk, ook al wordt dat waar ik mee ben gestart (Zijnstraining) verzorgd door de School voor Zijnsoriëntatie. Zoals ze het zelf ook op hun website omschrijven: begeleiding bij het lopen van ‘een modern spiritueel pad’ doet de zijnstraining veel meer recht.
Maar wel huiswerk dus…iedere dag minimaal 30 minuten mediteren. Dus ja: zittend op een kussentje met ogen open en van ontspanning in het lijf of comfortabel zitten is nog geen enkele sprake.
(lees: au, ik heb pijn in mijn rug en na 15 minuten zitten gaan mijn benen tintelen om vervolgens over te gaan in een soort gevoelloosheid. Dat dan weer wel haha ).
Dag 1: Om 6.10 uur gaat de wekker (een half uur eerder dan voorheen om mijn dag vruchtbaar te beginnen met meditatie. –grijns-).
Snooze! ‘ik ben echt nog te moe’, ‘een half uurtje extra slapen zal me (zeker na de migraine-aanval van gisteren) goed doen’,
‘vanavond heb ik toch meditatietraining, dat telt vast ook als invulling van mijn huiswerk’. En na de eerste ‘snooze’ volgen er nog 2……poging mislukt.
Een rommelige dag volgt. Ik voel na de eerste twee dagen training niets anders dan chaos in mijn lijf, nergens zin, geen energie. Een chaos die er eigenlijk al langer bij tijd en wijlen is, maar die ik tot nu toe vakkundig heb geprobeerd te onderdrukken.
Een methode die ik na 33 jaar ontwikkelen zou moeten kunnen beheersen als de beste…zou je denken hahaha
Wel een goed en scherp gesprek met een inmiddels voor mij welbekende mede-treinreiziger. Alhoewel op het moment dat ik de feedback krijg, ik niets liever wil dan in huilen uitbarsten en in een klein hoekje wil kruipen.
Na een fijne meditatie met de groep in Rotterdam zet ik ‘s avonds vol goede moed mijn wekker voor de volgende dag. Morgen zal het me lukken om mezelf vroeg in de ochtend naar mijn kussentje te slepen!
Dag 2: 6.10 uur de wekker gaat. Snooze! ‘ik wil niet’, ‘ik wil niet’, had ik gezegd: ‘ik wil niet?’ hmmm mijn weerstand voor het mediatiekussentje lijkt niet te gaan om de smoesjes die ik mezelf voorhoud waarom ik toch echt niet uit mijn hoef op dit tijdstip.
Er is meer aan de hand. 3 x keer snooze…kut! Weer niet gelukt. Ik moet me haasten om wel op tijd te zijn voor de heren van het bouwbedrijf die al vroeg in de ochtend op stoep zullen staan.
De ochtend thuiswerken valt me tegen. Terwijl de heren bezig zijn (en zucht ook in de toilet en ik moet zo nodig ;p), voel ik dat er meer dwars zit dan een dikke drol. Ik probeer me te concentreren op de notie die ik moet schrijven en echt af moet.
Ineens herinner ik me de naam van een vrouw die voor vele anderen een bron van inspiratie is (Pema Chodron). Toch maar even tussendoor googlen…
En ja hoor daar heb je het al. Zodra ik het woord ‘fear’ op het scherm zie staan, barst ik in janken uit. Ik ben gewoon hartstikke bang. En dàt is de reden waarom ik het door mij met liefde uitgezochte kussentje (jawel…een blauwe) haat, echt haat!
Ik wil niet voelen! En mediteren nodigt uit om te voelen, om aanwezig te zijn bij dat wat is. Fuck, waar ben ik aan begonnen?
Na een pakje zakdoekjes er doorheen gejast te hebben, werk ik nog een halfuurtje om daarna naar te lunchen met een fijne en lieve vriendin.
‘Als ik maar niet ook daar in huilen uitbarst’, schiet het nog even door mijn hoofd voordat ik de parkeerplaats op rijd en in mijn achteruitkijkspiegel de sporen zie van mijn tranendal.
Tot mijn grote verrassing hoor ik mezelf antwoorden op haar vraag hoe het met me gaat: ‘ik heb eerlijk gezegd geen idee’. (geen behoefte aan een huilbui dus).
En ik vertel over de enorme weerstand die het mediteren met zich meebrengt voor mij.
En meteen ervaar ik hoe fijn het is om de dingen te benoemen hoe ze zijn, om daar eerlijk over te zijn tegen mezelf en tegen anderen.
Als extra beloning volgde er een fijn, vermakelijk, liefdevol en inspirerend gesprek waarin er ruimte was om elkaar te vertellen hoe echt met ons gaat.
Dag 3: 6.10 uur de wekker gaat. Snooze! ‘ik wil niet’, ‘ik wil niet voelen!’…..na drie minuten zet ik de wekker alsnog uit en na gedoucht te hebben, zit ik een halfuur op mijn kussentje te mediteren.
Nog steeds vol weerstand ;). Dan maar met mijn aandacht naar het voelen van die weerstand en proberen daar bij te blijven en daarin te ontspannen.
De timer gaat, ik schiet in mijn werkkloffie en fiets naar de trein op weg naar mijn werk.
Ook deze dag brengt verrassingen met zich mee: ik heb een enorm fijn en zelfs inspirerend beoordelingsgesprek met mijn leidinggevend waarin ik open vertel dat ik even niet weet wat ik wil met m’n werk en dat dat oké is.
Ik hoef niet nu een oplossing. En ook alle andere onderwerpen die mij het afgelopen jaar bezig hebben gehouden op werkgebied (we hebben een bewogen jaar achter de rug) passeren de revue. Ik benoem dat wat ik lastig vond scherp, waar mijn zorgen liggen en waar ik tevreden over ben (!). Het werkt openend merk ik. Samen bomen we 2,5 uur (!) waarin we beiden naar elkaar luisteren en samen afspraken maken om verdere stappen te zetten. En daar hoort dit keer ook bij: omgaan met chronische pijn op je werk.
Trots zit ik ‘s middags op de fiets voor een behandeling bij de ortho-manueel arts, nuttig maar pijnlijk. Waar zij mij de vorige keer nog verbaast aansprak op mijn ‘weglachen’ van alle pijn tijdens de behandeling, grijnst zij nu omdat ik vloek, tier en au! roep.
Tsja het ontspant om dat wat er is er ook helemaal te laten zijn, zelfs al is het lelijk, doet het pijn, maakt het bang of verdrietig.
Ik heb even kunnen proeven hoe bevrijdend dat is.
Morgenochtend als de wekker gaat om 6.10 uur zal ik weer die weerstand voelen, net als de 30 minuten die daarna volgen. En dat is oké :)

Vier je fouten?!

Toen ik een jaar of 9 was beloofde mijn ouders mij een hondje als ik een onvoldoende zou halen voor een proefwerk. Ik kan er nu met mijn ouders heel hard om lachen. Al is het maar omdat ik geen enorme hondenliefhebber ben ;). De belofte om een crossfiets te krijgen had wellicht beter gewerkt… Maar op dat moment viel deze goedbedoelde poging om mij te laten zien dat fouten maken echt niet erg is HELEMAAL fout. Ik voelde me zo verschrikkelijk onbegrepen…snapte zij dan niet dat fouten maken levensbedreigend voor mij voelde?! Dat klinkt zwaar, I know, en toch is het dat stemmetje in mijn hoofd dat mij blijft plagen en mijn blik op de wereld zwaar kan maken. Vaak zonder dat ik het in de gaten heb.

Interessant om te merken dat hoe meer ik mediteer hoe meer ik in de gaten krijg vanuit welke aannames ik mij in mijn dagelijks leven gedraag. (Dat meditatie enkel en alleen ontspanning en rust brengt is een grote misvatting ;P lol). Het vermijden van het maken van fouten is een belangrijk onderdeel van mijn kompas, zo blijkt. Als ik het zo opschrijf realiseer ik me dat het complete onzin om dat ook maar te willen (of om te denken dat het mogelijk is om geen fouten maken?!). Maar goed het grootste gedeelte van de dag word ik hierdoor gedreven. Zo hebben we allemaal ‘ basiskrampen’ waarmee we proberen om een grote ramp die zich ooit allang heeft voorgedaan te voorkomen. Met als gevolg dat we onszelf gevangen houden in een beeld dat we van onszelf en de wereld hebben (ik ben een waardeloos stuk vreten, ik kan helemaal niets etc). En dan ondernemen we ook nog de hele tijd pogingen om ons te bevrijden van die gevangenis, waarvan we geloven dat deze buiten ons in de wereld echt bestaat. Ik doe dat door tegenbewijs te zoeken van mijn gevoel van waardeloosheid. Bewijzen dat ik wel degelijk waardevol ben. Daar ‘verzin’ ik allemaal acties en handelingen bij zoals het ‘goede’ doen, het ‘juiste’ antwoord weten, anticiperen op wat de ander wil, leven volgens beelden van wat goed/juist is. Ik kan je vertellen dat daar weinig levendigheid en speelsheid vanuit gaat. En dat daar ook heel weinig ‘Maaike’ te vinden is. Dat wil ik anders. Maar hoe?

Het ‘juiste’ antwoord heb ik niet ;p. Hoe heerlijk is dat? Er is daardoor ruimte om te ontdekken, te proberen, te spelen. Om te vallen en op te staan, om mega veel fouten te maken en daarvan te leren. Om te durven zien dat ik wel degelijk fouten maak (ai… dat is echt een openbaring geweest…), en loeiers ook! Om te durven zien dat de wereld nu eenmaal onkenbaar is, dat de realiteit niet te vangen of te controleren is. En ook om te durven voelen dat ik die onzekerheid en openheid als onveilig ervaar. En dat precies in dat gevoel van onveiligheid heel veel levendigheid zit. Mijn levendigheid! Daar ben ik :). En dan daar voor kiezen: hoe hard het ook door mijn lichaam giert en ik op dat moment niets anders wil dan dat gevoel weg te hebben, verlost wil worden er van. Maar precies daar zit mijn vrijheid. Vrijheid die compleet los staat van mijn gedrag en mijn handelingen. Vrijheid waarbij de vraag of ik waardevol ben irrelevant is. En dat iedere dag weer opnieuw haha want de kramp om geen fouten te willen maken blijft mijn kramp. Mijn kramp die leek te bestaan uit een levenloos iets blijkt gevuld te zijn, haast uit elkaar te spatten van mijn levendigheid. :)

Wat als je al helemaal goed zou zijn?

Wat als je al helemaal goed zou zijn? Welke keuzes zou je dan maken in je leven? Vanuit welke motivatie zou jij je leven invullen? Hoe zou je willen dat je leven eruit ziet?

Sinds ik dagelijks mediteer en boeken (zie boeksuggesties onderaan) hierover lees, zijn dit vragen die mijn nieuwsgierigheid wekken. Net als ieder ander bekijk ik mezelf en de wereld vanuit (zelf)beelden, patronen en een egostructuur. Denkend dat mijn gedachten, beelden, ervaringen en emoties de werkelijkheid zijn, vormen zij de motivatie voor mijn handelingen. Zo is ‘goed mijn best doen’, of beter gezegd proberen perfect te zijn bij mij een centrale drive van mijn psyche. Een interessante strategie die ik mij in mijn leven om verschillende redenen eigen heb gemaakt. Deze strategie is functioneel geweest en heeft me veel houvast gegeven. Naast houvast beperkt het me ook. Dat zit hem vooral in het ‘probleem’ dat ik ermee probeer te verhelpen. Een eindeloze missie waarin ik nooit zal slagen, hoe perfect ik hem ook probeer uit te voeren ;).

De missie is namelijk gebaseerd op een aanname die ik over mezelf ben gaan geloven: ‘ik ben waardeloos’. Dat klinkt heftig. Iedereen heeft een bepaalde basisaanname over zichzelf die een negatieve lading heeft. We hebben sneller dan we in de gaten hebben de neiging om feiten te zien vanuit het perspectief van die aanname. Daarmee interpreteren we de situatie en beschouwen onze interpretatie als werkelijkheid. Vervolgens handelen we vanuit die werkelijkheidsbeleving.

Een voorbeeld. Ik zat laatst in een overleg waarbij, terwijl ik een voor mij belangrijk punt toelichtte, een collega ondertussen op z’n tablet bezig was. Voor ik het wist trok ik allerlei conclusies: ‘ Zie je wel, het boeit hem niet’, ‘ik ben ook niet interessant’, ‘ik kan ook maar beter mijn mond houden’, ‘ik ben wollig aan het praten, ben te weinig concreet en snap volledig dat hij afhaakt’. De gedachtestroom bracht emoties met zich mee: een vervelend gevoel van falen, fouten maken en uiteindelijk een gevoel van waardeloosheid. Ik kon mijn aandacht niet meer bij het gesprek houden en hield mijn mond. Een hoop reacties op een feitelijke situatie, waarbij mijn beeld van de werkelijkheid al helemaal klaar lag.

Herkenbaar zo’n automatische en dwingende keten van gedachten, emoties en handelingen?

Maar wat als mijn gedachten niet de werkelijkheid zijn? Wat ontstaat er dan? Stel dat ik alle beelden over mezelf en anderen loslaat? Het zijn immers maar beelden en interpretaties, ook mijn gevoel van waardeloosheid. Wat nu als ik helemaal niets zou hoeven bewijzen, helemaal nooit niet in geen enkele situatie. Gewoon omdat ik van nature al helemaal goed ben, net als ieder mens. Het is wakker worden uit een droom waar ik tot nu in geloofde. Dat betekent dus ook dat alle dingen waar ik extreem tevreden over ben en zie als bewijs van mijn ‘waarde’ op deze aardbol slechts een beeld, interpretatie en droom zijn ;).

Als ik niet meer vanuit die ‘bewijsdrang’ mijn leven leidt, welke keuzes maak ik dan? Een vraag die in mijn beoefening op dit moment net zo goed tot energie, nieuwsgierigheid en levenslust kan leiden als tot verwarring en angst. Want ja mijn psyche komt natuurlijk gewoon lekker in opstand als ik op het punt kom om alle houvast los te laten. Een mooie ontdekkingstocht dus die ik mezelf de rest van mijn leven toewens. Zonder dat die ontdekkingstocht volledig ingekapseld wordt door mijn bewijsdrang om perfect te zijn ;)

Het vormt mijn motivatie om iedere dag op mijn meditatiekussen te zitten. Niet om gedachteloos te zijn, gedachten te veroordelen of te vervangen door ‘zinvollere gedachten’. Met het hebben van gedachten is namelijk helemaal niets mis. Het zijn geen vijanden, ze staan niet los van mij. Mediteren is voor mij letterlijk iedere gedachte te laten zijn voor wat het is, even belangrijk of onbelangrijk. Daar geen bemoeienis mee hebben. Wakker worden uit de dromen die ik voor waar aanneem, iedere dag weer. En ja, ook tijdens het mediteren komen er (natuurlijk, of eigenlijk juist) gedachten langs die gaan over: ‘het mediteren zo goed mogelijk willen doen’ ;-p

In welke dromen over jezelf en anderen ben jij gaan geloven?

Boeksuggesties:
Almaas licht in zijn boek ‘Het nu van moment tot moment’ op een heldere manier uit wat je ware natuur is en hoe je kan leven vanuit je ware natuur door aanwezigheid te beoefenen. Ook het boek ‘Mediteren’ van Pema Chödron is een mooi en toegankelijk boek om je op weg te helpen.

Zo fijn als pijn er mag zijn?!

Niemand wil pijn voelen. De meeste mensen vinden het lastig om te zien als een ander pijn heeft. Bij het ongemak van pijn zijn is iets wat we niet gewend zijn. Het moet weg, genezen worden, aangepakt, opgelost worden. Hoe vaak reageer jij vanuit dit perspectief als een ander jou vertelt over zijn of haar pijn? Herken je bij jezelf de behoefte om pijn bij jezelf en bij een ander weg te willen hebben? Goedbedoelde adviezen… Met zorg voor pijn is helemaal niets mis, maar het is oh zo fijn als pijn er mag zijn. Want precies daar zit een opening. Niet met als resultaat om minder pijn te voelen. Want daar is het geen oplossing voor. Pijn is soms gewoon een ‘isness’, een realiteit.

Soms heb je van die dagen dat je precies op het goede moment iemand tegenkomt met precies de juiste boodschap. Vandaag had ik zo’n dag en zo’n ontmoeting. Lucky me :).

Ik ben 33 jaar en heb zolang als ik me kan herinneren iedere dag pijn: hoofdpijn. Het interessante is dat ik vrij recent soort van heb ‘ontdekt’ dat deze pijn een realiteit is. Niet in de zin van: ik weet zeker dat ik de rest van leven altijd pijn zal hebben, want dat weet ik niet. Wel in de zin: ik heb nu pijn. er is pijn nu in mijn lijf. Dat klinkt raar, I know. Eerder dit jaar zat ik in de wachtkamer bij de neuroloog. Ik voelde me een enorme aansteller en een neppatiënt. De mededeling van de neuroloog dat ik een chronische aandoening heb kwam voor mij dan ook totaal uit de lucht vallen. Je kan je voorstellen dat de neuroloog werkelijk niets van mijn reactie begreep. De scores in de hoofdpijndagboeken lieten toch feitelijk zien dat er sprake was van pijn, iedere dag.

Het gevoel een enorme aansteller te zijn, bang zijn om te durven voelen dat ik pijn heb, denken dat ik zwak ben en nog meer van dat soort gezellige gedachten achtervolgden mij ook vandaag op mijn werk. Ondanks dat ik een goed gesprek met mijn leidinggevende heb gehad over werken met chronische pijn, alle vrijheid heb gekregen om eerder naar huis te gaan op slechte dagen en ook mijn collega’s mij hierin volledig steunen, zat ik vandaag met heftige pijn achter de computer. Echt niet dat ik eerder naar huis ga, daar heb ik het veel te druk voor ;). Ik blijf ‘ lekker’ zitten achter de computer met een pijnlijk lichaam vol weerstand. Stom! Stom! Ik vind mijn lichaam stom! Ik vind de wereld stom! Ik vind iedereen stom! Ik wil bevrijd worden, ik wil verlossing. Enige dramatiek in mijn gedachtenwereld is mij niet onbekend ;)

Een collega steekt haar hoofd om de hoek met de boodschap dat het mijn beurt is voor de stoelmassage (jeej, wat een luxe!). Enigszins gehaast kom ik bij de stoelmasseuse aan. Zoals altijd vraagt zij me liefdevol hoe het met me gaat. Met een grote glimlach zeg ik: ‘met mij goed, maar ik heb vandaag een dramatische pijn-dag’. Ik leg mijn hoofd en lijf in de stoel en geef me over aan haar aanrakingen. Na afloop vraagt ze me weer hoe het met me gaat. Ik zucht: ik ben zo verschrikkelijk moe. Ik voel de tranen in mijn ogen prikken. Ook dat nog, zit ik hier straks ook nog te janken… En ja hoor daar komt de vraag waarbij ik het niet droog kan houden: ‘wat heb je nu nodig’? ‘Ik wil naar huis’ zeg ik snikkend. ‘Ik wil naar mijn bed, ik voel me zo slecht’. Geen serieuze optie natuurlijk. Want dat durf ik niet. Ik voel dan ook paniek in mijn lichaam als ze mij herinnert aan de afspraak met mijn baas: je mag naar huis. Er komen doemscenario’s in mijn hoofd op. ‘Als ik nu overgeef aan de pijn, komt het nooit meer goed’. Ik ontdek dus weer eens dat ik eigenlijk bang ben.

Dan doet ze vervolgens iets waar ik haar dankbaar voor ben: ze vraagt me volledig contact te maken met de pijn en vermoeidheid in mijn lijf. Om het volledig waar te laten zijn. En om de hele dialoog die zich afspeelt in mijn hoofd gade te slaan. Zonder partij te kiezen, zonder een besluit te nemen of ik naar huis ga of niet. Om te voelen dat ik bang ben, te voelen dat ik verdrietig ben. En precies daar ontstaat ruimte. Want dat is precies waar ik op dat moment ben. Het maakt dat ik de pijn waar kan laten zijn en er roerloos bij aanwezig kan zijn: niet in verzuipen, niet wegduwen; niet-doen. De fysieke pijn werd er niet minder door, maar mijn houding ten opzichte van de pijn veranderde wel. In plaats van de pijn te bevechten kon ik het dragen. IK kon de pijn dragen. Niet meer wachtend op de buitenwereld om mij te bevrijden. Voelend dat ik de keuze heb om te voelen en onderzoeken wat ik nodig heb. Waarbij het ook helemaal prima is om nog even niet te weten wat ik wil. Dit keer heb ik de keuze gemaakt om door te werken. Zo heb ik iedere keer de ruimte om te kiezen en besluiten wat ik nodig heb. De pijn mag er zijn, de pijn is er.

Inspirerend om in reactie op je eigen pijn of de pijn van de ander te kijken of je pijn, ongemak of wat dan ook er ‘gewoon’ kan laten zijn en de gedachtenstromen die dan ontstaan eens gade te slaan. Roerloos, met nieuwsgierigheid en liefde. Niet handelen, niet zorgen voor en geen goedbedoelde adviezen die gericht zijn op het weg willen hebben van pijn….

Hallo wereld!

In deze blog neem ik jullie graag mee in mijn ontdekkingstocht naar een (meer) vreugdevol leven. Je kan hier mijn belevenissen lezen over mediteren, rusten in Zijn en al het gestuntel en gedoe wat er hoogstwaarschijnlijk bij komt kijken. Tegen de achtergrond van alledaagse verhalen en met verwijzingen naar mijn inspiratiebronnen. Verhalen over het pad van een heel gewoon ‘meisje’ dus ;)

Als je wilt weten waar de titel van deze blog op slaat, kijk dan de animatiefilm The Croods! Sowieso vermakelijk :)